Morgen zijn er verkiezingen in België.

Aangezien België een eenvoudig maar doeltreffend middel genaamd opkomstplicht hanteert is elke stemgerechtigde, in tegenstelling tot Nederland, wel degelijk een potentïele stem.
En dus worden deze stemmen bestookt met een geweldig marketing offensief, via alle mogelijke kanalen.

Dit resulteert onder andere in een continue stroom van flyers, posters en ander campagne materiaal van de diverse partijen, die zich elke dag door mijn brievenbus een weg baant richting mijn bureau.
Dit ondanks mijn toch prominent geplakte 'NEE / NEE' zelfklever, die duidelijk aangeeft dat ik niet gediend ben van enige vorm van analoge spam.

En dat is toch een behoorlijke denkfout.

Hoe denkt een partij die een eenvoudige wens als mijn 'NEE / NEE' sticker niet kan respecteren ooit mijn vertrouwen te winnen, laat staan mijn stem te krijgen?
Wij wensen uw stem, niet uw wensen.
De eerstgevonden eerlijkheid van de politiek openbaart zich in mijn oud-papier bak.

Maar het kan vele malen erger.

Zo is daar sp.a-spirit, en in het bijzonder mevrouw Inga Verhaert.

Begin vorige week ontving ik een zogenaamde sp.a-spirit deurhanger, een glossy kartonnen kaartje zoals je in hotels kunt gebruiken om de schoonmaakploeg buiten de deur te houden. De tekst luidde 'Hier zit meer achter' en de bedoeling was ongetwijfeld dat ik mijn voorkeur voor sp.a-spirit en Inga Verhaert zou uiten door dit kartonnetje aan mijn voordeur te hangen.

Ik vond het een fraai uitgevoerd stukje campagne-materiaal maar vroeg mij uiteraard wederom af waarom een, voor zover ik weet milieubewuste, partij haar campagnevoerders had geïnstrueerd 'NEE/NEE' stickers te negeren.

Afgelopen donderdag kwam ik eenzelfde Inga Verhaert deurhanger tegen.
Ditmaal hing deze echter aan mijn eigen voordeur, brutaal insinuerend dat ik een sp.a-spirit stemmer was.
"Hier zit meer achter" daagde Inga mij glanzend uit.

Nu ben ik niet stemgerechtigd in België en niet bijzonder goed op de hoogte van de politiek, of zelfs maar de partijprogramma's van de diverse partijen.

Een ding weet ik echter wel zeker, mijn stem was nooit naar Inga gegaan.
En dat heeft niets met haar politieke agenda te maken.